به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی سقز امروز؛ فرودگاه سقز قرار بود پایان یک انتظار ۲۷ ساله و آغاز فصلی تازه در توسعه ارتباطات شمال استان کردستان و جنوب آذربایجان غربی باشد؛ زیرساختی که با پوشش جمعیتی حدود یک‌ونیم میلیون نفر، می‌توانست نقش مهمی در رونق اقتصادی، تسهیل سفرهای تجاری و درمانی و تقویت ارتباطات منطقه‌ای ایفا کند.
اما امروز، سه سال پس از افتتاح رسمی، پرسش اصلی دیگر درباره زمان آغاز فعالیت این فرودگاه نیست؛ بلکه درباره چرایی ناتوانی در تداوم فعالیت آن است.
فرودگاهی که ۱۲ آبان ۱۴۰۲ با امید فراوان افتتاح شد، از ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ تاکنون پروازی نداشته است، توقفی طولانی که اگرچه هم‌زمان با تحولات امنیتی و جنگ ۱۲ روزه آغاز شد، اما نمی‌توان تمام ابعاد مسئله را صرفاً به شرایط جنگی و محدودیت‌های ناشی از آن تقلیل داد.
پرسش اینجاست که در این مدت چه اقداماتی برای رفع موانع، بازبینی شرایط عملیاتی و بازگرداندن فرودگاه به چرخه حمل‌ونقل هوایی انجام شده است؟
انتشار ضمیمه اطلاعات هوانوردی فرودگاه سقز از سوی سازمان هواپیمایی کشوری، بار دیگر ابعاد فنی این مسئله را برجسته کرده است، باندی با طول ۲۶۳۱ متر که به دلیل جابه‌جایی آستانه فرود در یک جهت، طول قابل استفاده آن برای فرود به حدود ۱۷۵۴ متر کاهش یافته است.
افزون بر این، وجود موانعی نظیر دکل‌های مخابراتی، خطوط انتقال برق، ساختمان‌ها و عوارض طبیعی، ضرورت بررسی دقیق شرایط ایمنی پرواز را دوچندان می‌کند.
محدودیت عملیات به روشنایی روز و شرایط مناسب جوی نیز نشان می‌دهد که فرودگاه سقز برای ارائه خدمات هوایی مطلوب، با الزاماتی فراتر از تأمین هواپیما و اعلام آمادگی شرکت‌های هواپیمایی مواجه است.
البته وجود این محدودیت‌ها لزوماً به معنای غیرقابل استفاده بودن فرودگاه نیست؛ مسئله اصلی، شفاف نبودن وضعیت رفع موانع و مشخص نبودن برنامه عملیاتی برای حل مشکلات است.
در چنین شرایطی، پیگیری‌های محسن بیگلری، نماینده مردم سقز و بانه، و دیدار وی با رئیس سازمان هواپیمایی کشوری را باید اقدامی مثبت ارزیابی کرد.
همچنین وعده سفر وزیر راه و شهرسازی به سقز و احتمال ورود وی با پرواز مستقیم از تهران، می‌تواند فرصتی برای طرح جدی‌تر این مطالبه باشد؛ اما نباید اجازه داد یک پرواز احتمالی و تشریفاتی، جایگزین پاسخ‌گویی درباره آینده فرودگاه شود.
مسئله اساسی این است که مردم منطقه به پرواز مناسبتی، وعده رسانه‌ای و خبرهای امیدوارکننده مقطعی نیاز ندارند؛ آنها خواهان خدمات هوایی مستمر و قابل برنامه‌ریزی هستند. انجام یک پرواز با هواپیمای حامل وزیر، حتی اگر محقق شود، نه نشانه رفع همه محدودیت‌هاست و نه تضمینی برای بازگشت پروازهای هفتگی.
از این رو، انتظار می‌رود وزارت راه و شهرسازی، سازمان هواپیمایی کشوری و شرکت فرودگاه‌ها و ناوبری هوایی ایران، به جای اکتفا به اعلام پیگیری‌ها، گزارشی روشن از موانع موجود، اقدامات انجام‌شده، دستگاه‌های مسئول و زمان‌بندی رفع مشکلات ارائه کنند.
همچنین ضروری است مشخص شود کدام موانع ماهیت فنی دارند، کدام موارد نیازمند هماهنگی‌های امنیتی و بین‌دستگاهی هستند و برای هرکدام چه راهکاری در نظر گرفته شده است.
نباید فراموش کرد که فرودگاه سقز یک مطالبه صرفاً محلی نیست، این زیرساخت می‌تواند به حلقه ارتباطی مهمی برای شهرهای سقز، بانه، بوکان، مهاباد، سردشت، دیواندره و تکاب تبدیل شود.
در منطقه‌ای با ظرفیت‌های قابل توجه تجاری، گردشگری و اقتصادی، محروم ماندن از خدمات پایدار حمل‌ونقل هوایی، به معنای از دست رفتن بخشی از فرصت‌های توسعه است.
سخن آخر اینکه، فرودگاه سقز بیش از آنکه به وعده افتتاح دوباره نیاز داشته باشد، به مدیریت، پاسخ‌گویی و تصمیم عملی نیازمند است.
پس از ۲۷ سال انتظار برای افتتاح و بیش از ۵۰۰ روز انتظار برای بازگشت پروازها، دیگر زمان آن رسیده است که مسئولان به جای تکرار وعده‌ها، نقشه راهی مشخص و زمان‌بندی‌شده ارائه دهند.
مردم حق دارند بدانند چه زمانی می‌توانند از فرودگاهی استفاده کنند که سال‌ها برای ساخت آن انتظار کشیده‌اند. فرودگاه سقز نباید به نماد پروژه‌ای تبدیل شود که افتتاح آن پایان انتظار نبود، بلکه آغاز بلاتکلیفی تازه‌ای شد.
انتهای خبر /
